Դավիթ Մնացականյանի բլոգ

կանաչ   Զմրուխտյա, Ջրաղաց, չիբուխ, մացառ, քարավան, հովասուն, բուխարիկ, երերուն, թևին է տալիս,   կապույտ     մանուկ, սոսափում, շավիղ, եզերք, ուղևոր, շնորհալի, շքեղ, նազելի, աննկատ, անհայտացավ, վերջալույս, խրճիթ, ալևոր, առավոտ,

Հոմանիշ   Հանդ-դաշտ,  վեռջալույս-մայրամուտ,  Խարտյաղ-դեղձան,  ջինջ-մաքուր,  անդուլ-անդադար,  նազելի-հարգելի,  վճիտ-վստահ,  հուժկու-ուժեղ,  թախծալի-տխրալի,  հողմ-ռեհ, ոստյուն-ցատք,  խավար-մթություն,  սաստկանալ-խստանալ,     Հականիշ   Բարեկամ-ոսխս,  ջինջ-պղտոր,  թաքուն-բացահայտ,  երեխա-մեծահասակ,  զգայուն-անզգա,  խավար-լույսավոր,   լռացռու բաց թողնած բառերը   հեքյաթական, վերգալույս, պատժգանբ, բարձրանալ, փաթատել, ծածկվել:

«Մի անգամ իմ բարեկամ մի որսորդ մեր հանդի անտառուտ սարերից մի եղնիկ նվեր բերեց երեխաներիս համար»: Այսպես սկսեց ընկերս աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վարվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները: «Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով,…

Ոզնին, այծը, ձին, խոզը, գայլը և մյուս կենդանիները քուն են մտել, և հայտնվել են մի աշնանային երազում: Այծը հարցրեց. -Մե՜, Որտե՞ղ ենք մենք: Ձին պատասխանեց. — Ի՜, չգիտեմ: Խոզը ասաց. — Խրյու, վեր նայեք, ինչ գեղեցիկ է: Բոլոր կենդանիները ասացին. — Այսպիսի գեղեցիկ անտառ մենք չենք տեսել: ԵՎ կենդանիները զարթնեցին:

Դու կապուտակ ծովով արի, Թեթև, թեթև թևով արի. Ծովի փրփուր լանջով արի, Գարնան երգով, կանչով արի Արի՜, արի՜ , սիրուն ծիծեռ, Արի, արի, գարուն դու բեր: Սևիկ-մևիկ աչիկ ունես, Մկրատաձև պոչիկ ունես, Ծովի փրփուր լանջով արի, Գարնան շնչով, կանչով արի: Արի՜, արի՜ , սիրուս ծիծեռ, Արի, արի, գարուն դու բեր: Ծիծեռնակով գարուն կգա, Անծիծեռնակ գարուն…

Մի անգամ աշնանը ես մի ուրախ ճանապարհորդություն կատարեցի դեպի Երևան։ Լենինական քաղաքից մի պառավ` զամբյուղը ձեռին եկավ-մտավ մեր վագոնը։ — Կարելի՞ է։ — Համեցեք, մայրիկ, համեցեք… Եվ մենք չորս հոգով մի կողմ քաշվեցինք ու պառավին տեղ տվինք մեր նստարանի վրա։ Պառավը նստեց , զամբյուղը դրեց ոտների տակ ու փեշերով ծածկեց խնամքով. հետո գրպանից մի գիրք…

Մորաքույր Լյուսին տուն եւ այգի ուներ։ Մորաքույր Լյուսին ապրում էր տանը, իսկ այգում բնակվում էին մրջյունները։ Մի անգամ Թոմաս մրջյունն ասաց․ — Գնամ մի համեղ բան գտնելու։ Նա տան դռան տակով սողաց ներս ու հայտնվեց խոհանոցում, որտեղ դրված էր պահարանը։ Հետո պահարանի դռնակով հասավ բանալու անցքին ու՝ պըլըստ, ներս մտավ։ Հայտնվելով պահարանի մեջ, նա շուրջը…