Դավիթ Մնացականյանի բլոգ

Անտառի մի խորհդավոր բացատում ապրում էր մի փշատերև ծառ: Անտառի ծառերից ոչ մեկը նրա հետ ընկերություն չէին անում: Գարնանը բոլոր ծառերը բողբոջում էին, տերևակալում, զարդարվում ծաղկաթերթերով, մեկը մյուսին զարմացնում իրենց ծաղիկների բուրմունքով, իսկ փոքրիկ փշատերևը զարմացած նայում էր, թե ինչպես էին բոլոր ծառերը պես-պես զգեստներ հագնում, սոսափում ու պարծենում իրենց գեղեցկությամբ… Բայց երբ եկավ աշունը,…

Դ.-Բարև ես Դավիթն եմ: Ձ.-Իսկ ես ձմեռն եմ: Դ.-Ես սիրում եմ կենդանիների: Ձ.-Իսկ ես սիրում եմ ձյուն որովետև արջերից վտանգ չկա: Դ.-իսկ ես սիրում եմ ամառ, որովհետև ամռանը կա դեղծ: Դե ստեսություն ձմեռ եկավ Գարուն:

Thanks for joining me! Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton